Foto's door Amie Galbraith

Ze kennen Pip Blom in Engeland en Japan, maar voorlopig moet ze blijven afwassen

“Ik vind het belangrijk dat je als muzikant weet hoe het is om ergens hard voor te moeten werken, in plaats van gelijk bakken met geld te verdienen en lui te worden.”

|
14 januari 2019, 12:30pm

Foto's door Amie Galbraith

Met Eurosonic Noorderslag voor de boeg hebben we het de komende week weer uitgebreid over de mallemolen van de muziekindustrie. Onze stukken vind je allemaal op een overzichtelijke pagina. Vandaag praten we met Pip Blom, die met haar band naam aan het maken is in Engeland, dit jaar een debuutalbum uitbrengt en naar SXSW gaat.

Je dromen werkelijkheid laten worden is één ding, maar ervan kunnen leven is weer iets anders. De Amsterdamse Pip Blom (22) tourde het afgelopen jaar met de bands waarvan ze fan is en was (The Breeders, Franz Ferdinand), haar Paycheck-EP ligt in Japanse platenzaken, en ze verkoopt shows uit in Engeland. Allemaal prestaties waarin ze tien jaar geleden nooit had geloofd. Toch moet ze om rond te komen ’s avonds in een restaurant afwassen en woont ze nog bij haar ouders, die vroeger een zelfde soort muzikantenbestaan hadden en een bekend muziekblog oprichtten. Bij hen kan ze altijd terecht voor levensadvies en goede verhalen.

En o ja, de zegetocht van het afgelopen jaar werd onlangs ook nog bekroond met een Music Moves Europe Talent Award. “Het is erkenning dat je iets aan het opbouwen bent in Europa,” zegt Pip erover. “Het is heel cool dat er gezien wordt dat het goed gaat met de band.” Ondanks dat blijft het in Nederland bijna onmogelijk om het als band te maken, en succesvol zijn in Engeland is ook niet altijd garantie voor een stabiel inkomen. Ik sprak Pip over dit vreemde contrast.

Noisey: Jullie laatste EP heet ‘Paycheck’. Jij bent dus ontzettend veel met geld bezig.
Pip Blom: Nee, niet echt. De naam heeft niet per se een betekenis. Ik vind het een mooi woord, het is lekker hoekig en past mooi bij de liedjes. Maar hé, als het om geld verdienen gaat, blijf dan maar gewoon lekker afwassen. Dat doe ik ook.

Ik vind het nog steeds gek als ik jullie muziek hoor, de interesse vanuit het buitenland zie, of hoor dat jullie plaat in Japanse platenzaken ligt, dat je dan ook nog moet afwassen.
Ja, maar dat is hoe het nu eenmaal begint. Je moet investeren om ergens te komen en daarom heb ik mijn baan gehouden. Het geld dat we verdienen met onze muziek en optredens ging allemaal naar de band. Sinds deze zomer zijn we eindelijk begonnen met onszelf uitbetalen. Dat gaat om héél weinig geld, maar het is wel vet. Daarvoor kon dat gewoon niet. We zijn op een punt dat we zoveel tijd in de muziek stoppen dat het raar zou zijn als we er niet iets aan zouden verdienen. Op een gegeven moment is je huur meer dan de tijd die je hebt om geld te verdienen.

In Nederland is er natuurlijk een plafond voor de muziek die jullie maken.
Tuurlijk, Nederland is niet zo groot. Met onze soort muziek is er een beperkt publiek, maar er is nog veel ruimte om te groeien. Kijk naar een band als Canshaker Pi. Die verkopen veel meer shows uit en hebben meer fans. Van Mozes and the Firstborn hoor je nu iets minder, maar die waren op hun hoogtepunt ook een stuk bekender dan wij en werden veel op de radio gedraaid.

Wat vind jij van het idee dat je in Nederland niet snel zal rondkomen met de muziek die jij maakt?
Dat is nu eenmaal hoe het is. Dat is soms kut, maar in Engeland is het bijvoorbeeld nog moeilijker. We verkopen er shows uit, maar je verdient daar véél minder met een optreden dan hier. De gage is er drie keer zo laag, en we zitten hier al niet hoog.

Je wordt er ook slechter behandeld als muzikant, als ik het zo hoor van Nederlandse bands die daar touren. Slapen op matjes, geen eten of drinken wanneer je bij het poppodium aankomt.
Ja. Wij spelen al vanaf het begin in Engeland, onze eerste drie shows waren daar. Toen was er geen kleedkamer, we kregen allemaal een flesje water en als we geluk hadden een biertje. Het optreden leverde niet meer dan vijftig pond op, en dat werd de eerste twee jaar ook niet beter. Daarvoor ga je dan met een boot van vijfhonderd euro naar Engeland. Je verliest héél veel geld.

Maar ja, het is wel leuk.
Tuurlijk, het is heel leuk. Het is gewoon een beetje irritant dat je zo weinig verdient. Op een gegeven moment kom hierdoor je in de problemen, en daardoor kan je niet genoeg tijd in je muziek stoppen. Aan de andere kant denk ik dat het goed is dat er niet bakken met geld in zit. Ik vind het heel belangrijk dat je als muzikant weet hoe het is om ergens hard voor te moeten werken, in plaats van gelijk bakken met geld te verdienen en lui te worden.

Hoe staat de band ervoor over, laten we zeggen, vijf jaar?
Ik ben dan fulltime met de band bezig, hopelijk. Moeilijke vraag wel, want dit jaar komt ons eerste album uit en dan kan ik het makkelijker zeggen.

Heb je weleens bedacht hoe je gaat leven je van muziek?
Hm, nee. Maar weet jij hoe dat moet dan? Goede platen maken? Geluk hebben?

Pip Blom wandelend door Amsterdam.

Ja, ik denk het. Het scheelt dat je nu in elk geval nog thuis woont.
Dat scheelt heel veel. Als ik niet thuis zou wonen zou ik dit niet kunnen doen.

Waarschuwen je ouders je weleens voor de grote kwade muziekindustrie? Zij snappen als geen ander hoe moeilijk het is.
Ja, maar zij snappen ook als dat als je iets heel erg leuk vindt om te doen, dat je het dan ook echt moet doen. Dat is waar het om gaat, het is niet erg als het niet makkelijk gaat. Het is veel vetter als je drie jaar aan het kutten bent en jezelf dan eindelijk kan uitbetalen. Als je jong bent kan dat ook nog. Ik vind afwassen eigenlijk heel erg leuk, maar het liefst zou ik dat niet doen.

Het is voor een Nederlandse band nog altijd iets bijzonders om in het buitenland te spelen. Je wordt dan al gauw ‘on-Nederlands goed’ genoemd ofzo. Waarom mogen jullie wel en anderen niet?
Onze soort muziek heeft daar momenteel kennelijk een plekje. Verder is het geluk hebben en toeval. Wij zijn absoluut niet de beste band van Nederland, maar wat het wel is zou ik niet weten. Anders zou ik het de mensen die ik het heel hard gun helpen.

Door de aandacht die jullie daar krijgen zou je zelfs wel in Manchester willen wonen vertelde je me.
Ja, maar dat kan helemaal niet. Nu woon ik thuis, waardoor ik dit bestaan kan betalen. Daar zou ik moeten zoeken naar schrijversfondsen of ander subsidiegeld.

En de hele band daar krijgen lijkt me ook lastig.
Vet lastig, ja. Ze willen wel, maar de bassist heeft een vriendinnetje hier en ik een vriendje. We zijn ook te druk het komende jaar, dus we zullen amper thuis zijn. We moeten heel veel spelen omdat onze plaat in mei uitkomt en we gaan naar SXSW.

Eerst nog Eurosonic Noorderslag. Heb je het gevoel dat je je nog moet bewijzen op deze Groningse conferentie?
Je moet je altijd bewijzen, of het nu Eurosonic Noorderslag is of een show in een kelder. Ik neem ieder optreden even serieus, er komen mensen voor jou, ze maken tijd voor je. Soms kopen ze ruim van tevoren een kaartje. Dan kan je niet doen alsof dat niets is. Voor boekers en normaal publiek speel ik exact dezelfde show.

Tot slot:
de vorige keer dat we je interviewden, noemde je jezelf de braafste band van Nederland. Is dat inmiddels veranderd?
Mensen hebben het idee dat rock-‘n-roll-bands altijd helemaal tot het gaatje gaan, lui zijn en dingen stuk maken. Zo zijn wij nog steeds niet. De ene avond drink je wat meer, de andere helemaal niet. Maar ik vind ‘braaf’ ook een moeilijk woord. Dan voelt het meteen alsof alles keurig en binnen de lijntjes is. Dat past niet bij onze muziek, ik ben een rommelaar.

De ‘Paycheck’-EP van Pip Blom is nu uit.

Volg Noisey op Facebook, Instagram en Twitter.